czwartek, 27 lutego 2014

pani domu

Odkąd Anna L. przebywa więcej w zaciszu domowym wpadają jej do głowy straszliwie dziwne pomysły. Ostatnio na przykład, postanowiła włączyć telewizor. Zazwyczaj jedynymi użytkownikami tego ustrojstwa są dzieci (właściwie nie zazwyczaj, ale zawsze). Dzieci też jednak korzystają z niego rzadko. Wybierają internety. Gdy Anna L. była mała przybiegając ze szkoły od progu wołała, że umówiła się Agnieszką z trzeciej klatki, rzucała i pędziła do koleżanki. Albo wcale nie wstępowała do domu po szkole, a jej matka zastanawiała się, gdzie też tym razem podziało się jej dziecko. Czasy się zmieniły i dzieci Anny L. spieszą się po lekcjach do domu, bo umówione są na telekonferencję na skype aby omówić podział zadań na serwerze.
Wracając do tematu telewizora, Anna L. przebiegła w głowie wspomnienia dotyczące jego obsługi i włączyła. Pomyślała, że jako kobieta, powinna coś kobiecego pooglądać i poszukała TVN Style.
Trafiła na "Perfekcyjną Panią Domu" i... dowiedziała się, ze do tej pory miała złą technikę ściągania sierści w ubrań (nie takie ruchy ręki) i w ogóle miała złą technikę wszystkiego. Rozejrzała się po bajzlu dokoła i stwierdziła, że będzie oglądać częściej tę Panią Perfekcyjną. Może jak spędzi wystarczająco dużo czasu przed telewizorem to spłynie na nią światłość wiedzy. A wtedy dom stanie się perfekcyjny?

PS. po skończonym odcinku Anna L. doszła jednak do wniosku, że nic z tej perfekcyjności nie będzie, bo kto jej, do cholery, ofiaruje szarfę odpowiedzialności? A jak wiadomo: bez szarfy ani rusz!

PS2. Ktoś jeszcze nie lubi Anny L. na fejsie? To błąd! Klikamy zatem: Anna L. na fejsie

PS3. Anna L. pozdrawia serdecznie Agnieszkę Z. z trzeciej klatki :*


PS. któreś z kolei: Anna L. ma wiosnę na parapecie i nie odda jej nikomu:


taktyka

Anna L. zjadła już trzy pączki i umiera...
No ale jak tu się oprzeć, jak te wredne pączki zewsząd atakują? To taka taktyka chudych zołz, to święto. Napchają naród pączkami i będą jeszcze bardziej błyszczeć na jego tle. 
A parafrazując Sztaudyngera:


wtorek, 25 lutego 2014

chude zołzy na wiosnę

Co tam, Panie, w polityce? Ano w polityce wrze i to wcale nie za sprawą Chińczyków, chociaż Ci trzymają się mocno, jak zwykle. Tak się Anna L. ostatnio zaczytała, zapatrzyła i zadyskutowała, że nie zauważyła wiosny. A na zewnątrz ciepło, milusio, magnolia ma takie nabrzmiałe pąki, które tylko czekać jak wybuchną swoim cudnym kwieciem. Chociaż przed blokiem Anny L. magnolia stoi sobie w cieniu, przez nikogo nie pielęgnowana i jak już zakwitnie, to wygląda jakby ktoś powyrzucał na uschnięte drzewo kawałki zużytego papieru toaletowego. A gdy zaczyna przekwitać i te kawałki zaczynają miejscami żółknąć i brązowieć, to.... To wtedy magnolia idealnie wpisuje się zarówno w pejzaż blokowiska z wielkiej płyty, jak i aktualnych wiadomości atakujących nas z mediów wszelakich.

Co roku, gdy wiosna przychodzi, człowiek z zaskoczeniem (równym corocznemu zaskoczeniu drogowców zimą) odkrywa, że pozimowe kilogramy umiejscowiły się w najbardziej niepożądanych partiach ciała. Annę L. też to dopada, ale w ciągu całego swojego dorosłego życia nic z tym nie robiła, bo "po pierwsze primo" musiałaby pomyśleć o diecie i ruchu, a "po drugie primo" samo myślenie na te tematy sprawiało, że jej się nie chciało.
W tym roku Annie L. coś jednak strzeliło do głowy i postanowiła pobiegać. Plan był następujący:

  • biegnie dziś ile da radę, mierzy czas;
  • spaceruje do powrotu oddechu;
  • biegnie tak długo, jak długo dała radę za pierwszym razem;
  • kolejne kilka dni biega i odpoczywa w tym ustalonym rytmie;
  • po tych kilku dniach wydłuża czas biegania.
Taki sobie Anna L. plan wymyśliła i dumna z siebie była dopóki nie przeczytała, że to normalnie stosowana metoda i nic odkrywczego to nie jest. Niezrażona tym faktem określiła się mianem nadzwyczaj genialnej (skoro wymyśliła metodę stosowaną przez profesjonalnych trenerów) i poszła biegać.

I tak - Anna L. sama nie wierzy, że to zrobiła. I nie - nie opisze szczegółów. I nie - nie ma ochoty na ten temat dyskutować. I tak - niewiele brakowało, aby umarła. Do domu dowlokła się jedynie siłą woli i tylko dlatego, że nie chciała dzieciom wstydu robić tak leżąc przed klatką schodową.


poniedziałek, 24 lutego 2014

taka sobie kawiarnio-cukiernia

Rodzina L. ma pewną fiksację. I to od wielu lat. Fiksację na punkcie pewnego lokalu gastronomicznego i podawanych tam słodkich przysmaków. Anna L. nie wyssała jej z mlekiem matki, otrzymała ją wraz z przepływem krwi pępowinowej. Jej matka, mieszkając w ciąży całkiem niedaleko, chadzała w owe miejsce, aby oddać się dzikim ciążowym zachciankom poprzez konsumpcję kremówki. Chadzało tam również starsze pokolenie rodziny.
Smak ciastka nie zmienił się od lat. Wystrój lokalu również. Przywodzi na myśl głębokie lata osiemdziesiąte, co jeszcze potęguje sentyment. Właściwie teraz można odnieść wrażenie, że to celowe działanie. Tak hipstersko się człowiek czuje.
Miłością do tego lokalu pała także potomstwo Anny L. Jednak zahaczenie o niego kiedyś, samotnie, po drodze z uczelni, nie było takim obciążeniem portfela jak wybranie się tam z potomstwem ;) I nikt Annie L. nie wmówi, że wyżywienie dziecka to nie jest duży koszt. Bo zawsze można więcej wody do zupy dolać. Dziecko, a tym bardziej dwoje dzieci, to skarbonka bez dna!

 PS. ceny na grafice z palca (ale raczej niższe, niż były w rzeczywistości). 

sobota, 22 lutego 2014

wolna sobota

Anna L. idzie trzeć ziemniaki na placki ziemniaczane, ale nie jest tak źle, skoro w międzyczasie mogła coś narysować. Jednak zakupy zrobiła babcia, za porządki nie wziął się jeszcze nikt. Nasza bohaterka zdążyła ugotować zupę i się wykąpać. Na 20 minut w wannie przypadło 17 wejść syna do łazienki, bo MUSIAŁ konsultować pisanie instrukcji do gry planszowej, którą tworzył. I kilka drobnych rzeczy w domu też się udało zrobić. Tylko efektów nie widać. Widać i słychać za to kota. Biega po mieszkaniu, odbija się od ścian, zrzuca wszystko, co nie jest na stałe przykręcone do podłoża lub nie znajduje się już na podłodze.

środa, 19 lutego 2014

czy Anna L. jest mężczyzną?

Wiele razy w ciągu dnia Annie L. zdaje się, że nie do końca jest kobietą. Bo czym, według wszelkich żartów w internetach, charakteryzuje się mężczyzna? Ano na przykład tym, że to totalna ofiara losu, gdy w grę wchodzą obowiązki domowe. I że trzeba mu sryliardy razy powtarzać, żeby coś zrobił:


Obowiązki domowe mogłyby dla niej nie istnieć. Anna L. ma tysiące fajniejszych rzeczy w głowie i nawet gdy zmusi się już do zrobienia czegokolwiek, to i tak myśli o czym innym (książce, nowym rysunku, tekście, swetrze do zrobienia na drutach, itd.).

Kolejna cecha charakterystyczna dla mężczyzn to... Mała podpowiedź: kobiety spójrzcie na swoich mężczyzn. A teraz popatrzcie w dół. Nie! Nie tu! Niżej, jeszcze niżej... Bingo! Buty. Te same co wczoraj, przedwczoraj, tydzień temu, miesiąc, w tamtym roku... Anna L. jak już ubierze jedne buty i je sobie rozchodzi, to nie ma bata, aby chodziła w czymś innym dopóki sezon się nie zmieni. Chociaż wspomina też z rozrzewnieniem stare nastoletnie czasy, gdy w glanach chodziło się na sanki zimą i na plażę latem. I tu następuje odejście od typowych męskich cech: nasza bohaterka nie lubi patrzeć na kobiety w szpilkach. Od razu współodczuwa ich przeraźliwe zmęczenie stóp i przykurcz ścięgien w łydkach.

Anna L. nie znosi też chodzić na zakupy. I do tej pory nie mieści jej się w głowie dlaczego centra handlowe ktoś nazwał "galeriami".

Jedziemy dalej: podteksty, domysły, ukryta prawda. Do Anny L. trzeba mówić otwarcie, dużymi literami i na chłopski rozum. Łopatologicznie. I nie, nie domyśli się, że coś powinna zrobić jeżeli nie powie jej się tego wprost.

Na domiar wszystkiego ma czelność mieć własne zdanie!

I tak, Anna L. chętnie nazywałaby siebie mężczyzną gdyby nie słoiki... Tak trudno je otwierać. Miiisssiuuuuu!!!! Pomóż!