wtorek, 15 kwietnia 2014

znajdź mężczyznę!

Znajomi Anny L. bardzo by chcieli aby się ustatkowała. I ciągle doradzają i przekonują. Szczególnie koledzy. Chociaż koleżanki też. Anna L. nawet jest w stanie zgodzić się z tym, że patrzą z boku, więc są obiektywni. Ale póki co, jej stosunek do tego pomysłu wygląda tak:


Abstrahując od tematu faceta, Anna L. chciała się pochwalić swoim nowym odkryciem włosowym - kokiem na skarpecie klik. Efekt po zrobieniu go na lekko wilgotnych włosach zaraz po zdjęciu skarpety jest następujący:




A tak wyglądało to po całym dniu (wybaczcie zmęczenie, choroba nie chce się poddać):



Anna L. nie użyła żadnych utrwalaczy. Nie używała również suszarki. Wieczorem po umyciu głowy pozwoliła włosom przeschnąć i lekko wilgotne zwinęła w kok. Rano jedynie je rozpuściła. Jest miło zaskoczona trwałością fryzury, gdyż włosy ma dosyć ciężkie i długie (z tyłu prawie do pasa) i nigdy nic poza skrętem na papiloty nie utrzymywało się na jej głowie. Po zastosowaniu papilotów wyglądała natomiast jak baran, co skutkowało zazwyczaj przekleństwami i ponownym myciem głowy.

PS. Zgodnie z tym jak zauważył ktoś mądry, dzieci złapały Annę L. na cykaniu sobie samojebek i tak właśnie powstały wczorajsze rodzinne zdjęcia :)

PS2. Pytanie do robiących na drutach: jak zblokować robiony w całości zapinany z przodu sweter z kapturem? Bo sobie Anna L. wymyśliła warkocz wzdłuż guzików. Warkocz przechodzi na kaptur. I sam sweter to łatwo: rozłożony na płasko, ale co z kapturem?  

poniedziałek, 14 kwietnia 2014

Jak przyciągnąć gości na bloga?

Anna L. ma sposób :) Trzeba sobie zafundować Eksa z dużą ilością koleżanek. Rodzina L. pozdrawia wszystkie odwiedzające.




Życzenia normalności można kierować do kota, on ma jeszcze szanse. Pozostałym członkom już nic nie pomoże ;) A rysować Anna L. będzie jak się upora z innymi obowiązkami.

PS. trzymajcie kciuki, Anna L. aplikowała na stanowisko: "praca marzeń".

sobota, 12 kwietnia 2014

facet w kuchni

Rodzina L. jest typowo kluskową rodziną. A w synowej części bardzo ziemniaczaną. Syn mógłby jeść ziemniaki 24 godziny na dobę w każdej postaci. Ostatnio Anna L. pokusiła się o zrobienie klusek śląskich.
Z pieczonymi polędwiczkami, pieczarkami i korniszonami smakowały bosko. Do popicia woda z domowym własnym sokiem malinowym. Mniaaaammm.



Ostatnio gotował też Młody. Przygotował spaghetti. Pyszne. Ale Anna L. miała mieszane uczucia:


Robienie bajzlu kontynuowały dzieci. Ale niesamowicie pozytywny to był bałagan. Anna L. przypomniała sobie własne dziecięce zabawy w robienie budy. Koledzy ze szkoły nazywali to bazami. Latorośle schowały się w zbudowanej z koców i łóżek konstrukcji. Zażądały oświetlenia i prowiantu, wciągnęły kota - bo przecież potrzebowali zwierzątka domowego. Kot uciekł po minucie. Bajzel wyglądał tak:


A poza tym Anna L. dalej umiera na katar.

środa, 9 kwietnia 2014

umieranie na łokieć jest gorsze od umierania na katar

Kojarzycie taki punkt na łokciu, po uderzeniu w który doznaje się zarąbiście nieprzyjemnego uczucia drętwienia, mrowienia i cholera wie jeszcze czego w połowie ręki? Otóż jest takie schorzenie, które nazywa się zespół nerwu rowka łokciowego, które polega na tym, że przez 24 godziny na dobę ma się to uczucie. I mama Anny L. właśnie cierpi na tę przypadłość. Gdy wczoraj Anna L. próbowała wydawać dyspozycje na wypadek swojej śmierci na katar, to jej mama w ogóle nie chciała jej słuchać. Chyba umieranie na łokieć jest jednak straszniejsze niż umieranie na katar. Żeby nie było kolorowo, to Syn też nie za zdrowy jest. Złapał wirusa powodującego pokrzywkę i ból stawów. Anna L. przechodziła go w zeszłym tygodniu myśląc, że to reakcja alergiczna na suplement diety, który zaczęła zażywać. Córka aktualnie jest jedyną zdrową osobą w domu. Po piątkowo-sobotniej gorączce nie ma śladu. Na szczęście.



Rodzina L. utęsknieniem czeka wakacji i zaplanowanej na ten czas dawki jodu. Może to podniesie odporność jej członków. Jak zwykle (bo już trzeci raz) jedziemy tu: Pokoje gościnne Jabłonowscy

Jest to najcudowniejsze miejsce jakie można sobie wyobrazić nad morzem, głównie dzięki małżeństwu prowadzącemu ów przybytek ;) Na co dzień Ci Państwo robią takie wspaniałe rzeczy dla dzieci: Mohort.
Ale także dzięki ich boskim dzieciakom, za którymi dzieci Anny L. tęsknią straszliwie przez cały rok.

No właśnie, żeby nie być gołosłowną, tak było w tamtym roku:

plaża przede wszystkim

Anna L. jeszcze ruda była, Syn nauczał właśnie sztuk walki

wieczorami wspólne gry

ogniska (tu w apaszce widoczna Pani Agnieszka, główna odpowiedzialna za atmosferę ;))

nauka strzelania z łuku

rzucania oszczepem (o ile to nie jakaś dzida, Anna L. się nie zna na broniach)

walki prawie rycerskie

produkcja biżuterii (córka się spełniła w tej opcji najbardziej)

teatrzyki (na zdjęciu widoczne plecy Anny L. - w szarej sukience)

i jazda konna

Rodzina L. wybiera się tam w połowie lipca. Jeżeli szukacie czegoś niebanalnego na wyjazd z dziećmi, to miejsce z pewnością Was nie rozczaruje. I ta atmosfera... 

Aaaa, jeszcze zdjęcia sprzed dwóch lat:

Jak widać powyżej, można poczytać na hamaku (o ile dzieci pozwolą)

Córka Anny L. i Córka prowadzących pensjonat jako hinduskie księżniczki


hinduski makijaż Córki

PS. Pani Agnieszka i Pan Michał nie mają pojęcia o tym poście i Anna L. ma ogromną nadzieję, że nie zamordują jej za pisanie o nich bez ich wiedzy i za publikowanie zdjęć ich dzieci. ;)

PS2. Fanpejdż pokoi na fejsie: Pokoje gościnne Jabłonowscy

PS3. Jak ktoś dotarł aż tu i nie lubi jeszcze Anny L., to najwyższa pora to zmienić: Anna L. na fejsie


poniedziałek, 7 kwietnia 2014

Anna L. umiera

Anna L. umiera na katar. Bo na katar można umrzeć, prawda? Nawet jeżeli nie można, to Anna i tak wie, że można. No bo przecież umiera. Od grudnia jej rodzina jest najczęściej przeziębioną rodziną ever. Nie ma dnia żeby ktoś nie pociągał nosem, kichał, kaszlał albo jęczał.  
Z piątku na sobotę w nocy Córka miała gorączkę. No i nici z kabaretu. Bo rodzina L. miała ambitny plan spędzenia sobotniego południa na programie "Bez wąsów" Kabaretu Hrabi.
Poprzedni weekend należał do taty. Eks miał więcej szczęścia w kwestii dziecięcej zdrowotności. Latorośle wróciły zadowolone, chwaląc się jak cudownie było:


No tak, sprytne. Anna L. nie wiedziała czy ma się zacząć śmiać, czy płakać. Tym bardziej, że przeczytała w mądrej książce należącej do babci ("Neurodydaktyka" M. Żylińska klik), że dzieci do bodajże szóstego roku życia w ogóle nie powinny spędzać czasu przed ekranem. Czy to monitor komputera, czy telewizor. Córka nawet się rozpłakała jak to usłyszała i miała wielkie opory przed włączeniem sobie bajki. Anna L. wytłumaczyła Córce, że nic się nie stanie jak sobie tę bajkę obejrzy, skoro wcześniej oglądała już inne. I tak właśnie pokazała dziecku, że nie należy przejmować się ważnymi informacjami naukowymi dotyczącymi jego zdrowia. Przeklęła siebie w myśli za tę wychowawczą mądrość. (To przeklinanie w myśli i pod nosem jest już z pewnością jej cechą charakterystyczną. Anna L. zastanawia się nad terapią. Są takie?). Oczyma wyobraźni zobaczyła Córkę w przyszłości z papierosem w ręku, stojącą przed olbrzymim plakatem o niepaleniu. Plakatem, który miałby szansę zmienić coś w życiu Córki, gdyby nie pewien incydent z dzieciństwa.
Reakcja Syna była niezwykle wyrazista. Popatrzył na Annę L. wzrokiem jednostronnie zmrużonym. Syn, gdy nie wierzy mówiącemu, robi bardzo charakterystyczną minę: mruży jedno oko i podnosi brew drugiego. Potomek popatrzył więc i wydał z siebie jedno, ale jakże znaczące, słowo: "what?". Taaaak, bo Syn to poliglota. Kiedyś wyrwało mu się nawet "what the fuck?", ale mu troskliwa matka wytłumaczyła, żeby nie używał wyrażeń, których nie rozumie. Na szczęście podziałało. Na tym Syn zakończył reakcję i wrócił do komputera. 
Anna L. pomyślała, że to urodzony oportunista jest i tyle. A skoro diagnoza została postawiona, to łatwiej będzie wychowawczo, bo wiadomo z czym i jakimi narzędziami walczyć. 

Zdusiła zatem ból głowy spowodowany katarem i zawinęła potomstwo na plac zabaw (niedziela już była, a po córkowej gorączce nie było śladu). Posmęcili się też po osiedlu, poszli na lody, poczytali książkę na ławce. Katar Anny L. prawdopodobnie jest alergiczny, bo dziś jego posiadaczka umiera na samą myśl o kwitnących drzewach.

czwartek, 3 kwietnia 2014

Bycie matką ogłupia?

Tak się Anna L. zastanawia: jak to jest, że nie nadąża od kilku lat za wydarzeniami kulturalnymi, za książkowymi nowościami, nie ma pojęcia co się dzieje na rynku muzycznym. Nie... żeby tak całkiem nie wie, jeszcze dna nie osiągnęła. Coś tam jednak czyta, ale braki ma ogromne. Lista dzieł do poznania rośnie w tempie zastraszająco szybszym od listy dzieł "odfajkowanych". A gdzie czas na sięgnięcie po klasykę? Wychodzi taka Anna L. do miasta spotkać się z koleżanką i okazuje się, że w dyskusji wypada blado. Łącząc to jeszcze z jej odwiecznym obrzydzeniem do zapamiętywania faktów historycznych, nawet tych najoczywistszych, które stanowią tło dla danego obrazu czy książki to ta bladość staje się nazbyt wyrazista. Pomimo że czyta sporo więcej niż przeciętny Polak, to dręczy ją ogromny głód, którego nie może zaspokoić. I podziwia ludzi z wiedzą, z pasją jej zdobywania, z darem zapamiętywania i kojarzenia. Podziwia humanistów. Kiedyś Anna L. mówiła, że chętniej rozwiąże równanie różniczkowe niż będzie uczyć się historii. Dziś nie bardzo pamięta jak się liczy całkę.

Anna L. za to posiada inne umiejętności i inną wiedzę. Potrafi na przykład wymienić imiona wszystkich kucyków z nowej serii "My Little Pony". Zna dokładnie anatomię niejakiego Steve'a z Minecraft'a. Wie kim jest żółw Franklin, lokomotywa Tomek oraz jaka jest najnowsza produkcja Disney'a. To tak poza umiejętnościami czysto zawodowymi. Odkąd posiada dzieci zgłębiła tajniki różnych dziedzin rękodzieła, niekoniecznie skierowanego do najmłodszych. Tylko czy ta wiedza daje jej możliwość jakiegokolwiek rozwoju? A nawet jeżeli tak, to w jakim kierunku?

Niewątpliwym plusem po rozstaniu z mężem są wolne weekendy. Przeciętne matki ich zazwyczaj nie doświadczają. Ale w wolne weekendy Anna L. czas poświęca nie tylko rozwojowi osobistemu, ale także nadrabianiu obowiązków domowych tudzież lenistwu. Pozostają też w miarę wolne wieczory (to już w zasięgu każdej matki), które niestety często kończą się tak:


Bo gdyby się tak lepiej zorganizować, to przecież można by było więcej. Przydałaby się Annie tabletka na szybsze myślenie, ciągłe analizowanie sytuacji i zauważanie traconego czasu. I jeszcze jakiś czynnik motywujący do wybrania spektaklu w Teatrze Słowackiego zamiast komedii w Bagateli. Albo jeszcze lepiej worek pieniędzy pozwalający obejrzeć jedno i drugie. Z Grupą Rafała Kmity na dokładkę.

Kiedyś Anna L. zaglądała ot tak do Muzeum Narodowego tylko po to, aby w chwilach melancholii popatrzeć sobie na "Dziewczynkę z chryzantemami" Olgi Boznańskiej. A właściwie na te jej przejmujące oczy. Jechała do Warszawy tylko po to, by zobaczyć grafiki Dali'ego lub wydawała kieszonkowe na bilet na wystawę Chagalla, aby na własne oczy zobaczyć jak zobrazował swoją miłość do pięknej Belli. Teraz nawet nie jest w stanie określić kiedy ostatni raz była na jakiejś wystawie. Słowo "galeria" zaczyna być synonimem centrum handlowego.

A jak jest z Wami? Czy odkąd pojawiło się na świecie dziecko jesteście z kulturą na bieżąco? Czy zeszła na dalszy plan?

środa, 2 kwietnia 2014

sweter à la Rainbow Dash

Mimo że wczoraj był wtorek, potomstwo miało dzień wolny od szkoły. Córka już od kilku dni marudziła, że MUSI iść do zoo. Syn marudził, że nie pójdzie do żadnego zoo, bo to nudne jak flaki z olejem. Anna L. marudziła, żeby się wszyscy uciszyli, bo od kilku dni nie może doleczyć przeziębienia i aktualnie weszła w fazę umierająco-jęczącą. Jednak widok pięknego słońca za oknem zadziałał na nią motywująco. Tym bardziej, że całe poniedziałkowe popołudnie przespała po umieszczeniu dzieci przed telewizorem z bajkami Disney'a i miała ogromne wyrzuty sumienia. Przeszła zatem od fazy planowania do fazy realizacji, która wiązała się z szybkim chowaniem nitek i przyszywaniem guzików do świeżo zrobionego na drutach sweterka dla córki. Normanie by się Annie L. nie chciało, ale Córka NIE MOGŁA iść w niczym innym. Czy Anna L. wspominała kiedyś, że nie wierzy w bunty? Otóż od teraz wierzy. Jej dziecko stało się ostatnio tak uparte i charakterne, że aż te cechy nie pasują do drobnej i na oko słodkiej blondyneczki.

Sweter prezentuje się następująco:


Latorośl zachwycona. Ma zamiar chodzić w nim i tylko w nim cały czas.

Wyprawa do zoo miała odbyć się przy pomocy komunikacji miejskiej. Podróż z krakowskiego Prokocimia zajmuje ponad godzinę. Co oznacza skasowanie takiej ilości biletów, że niech to szlag trafi. Syn dał się wyciągnąć z domu skuszony obietnicą kupienia hot-doga. Anna L. nie wie dlaczego to właśnie ta potrawa sprawia, że Syn zrobi dla niej wszystko. Ale nie wnika w to. Ważne, że hotdogowy szantaż skutkuje. I ma nadzieję na synowską miłość do bułek z parówką do końca życia. O taka sytuacja hipotetyczna w przyszłości:
- Synu, zawieź swoją matkę emerytkę po raz dwa tysiące sto dwudziesty szósty do tego wspaniałego pana doktora.
- Mamo, ale byliśmy tam dzisiaj rano., więc po co tym razem? Poza tym muszę zająć się pracą (tak, Anna L. liczy na to, że Syn będzie miał pracę).
- Kupię Ci hot-doga.
- Dobrze mamo, zawiozę Cię.
Ech, piękne życie by było. Gdyby jeszcze potencjalna synowa miała jakieś kulinarne zboczenie, żeby to zabieranie jej męża jakoś ukoić. Ale nad tym pomyślimy za kilka lat.

Zresztą Anna L. ma już zaplanowany sposób jak się nieodpowiedniej kandydatki pozbędzie:



Sprytne, co?