Blogerki, rozpoznacie kto to?
Dla tych, którym nie udało się zgadnąć: odpowiedź po kliknięciu w link :) Tak się Annie L. spodobało jedno zdjęcie jej imienniczki, że spróbowała zmierzyć się z portretowaniem. Efekt powyżej :)
sobota, 17 maja 2014
Noc Muzeów w Krakowie
Anna L. nie mogła przegapić takiej okazji. Ale zanim się połapała, że to przecież tuż tuż, było za późno. Wolnych miejsc w ciekawszych rezerwacjach brak. Na szczęście ktoś pomyślał za Annę L. wcześniej i okazało się, że rezerwacja do zwiedzania schronu przeciwlotniczego i przeciwatomowego pod kinem Świteź była już zrobiona. Także dla Anny L. Wycieczka okazała się megaciekawa, gdyż przewodnikiem był były konserwator tychże bunkrów. Pan posiadał wiedzę na temat całej tego typu infrastruktury w Nowej Hucie. Owiany tajemnicą przysięgi wojskowej (co dodało smaczku) zdradził jednak kilka szczegółów. Pokazał działającą do tej pory instalację elektryczną oraz system wentylacyjny (który również jest sprawny), itp.
Anna L. jak zwykle w takich miejscach zaczęła wizualizować sobie sytuacje zagrożenia, ucieczki wąskimi niskimi korytarzami, strach i emocje. W głowie pojawiały jej się sceny z Uniwersum Metro (KLIK - Jeżeli ktoś nie czytał, to Anna L. bardzo poleca. Szczególnie Głuchowskiego i Diakova. Doskonałe książki). Skończyło się to lekkim przerażeniem. Na szczęście razem z Anną L. miejsce to zwiedzał Duży i kilku Panów w średnim wieku, którzy tryskali humorem i rzucali zabawne komentarze w stronę przepięknych nóg Pani Magdy (wolontariuszki ogarniającej towarzystwo):
Anna L. jak zwykle w takich miejscach zaczęła wizualizować sobie sytuacje zagrożenia, ucieczki wąskimi niskimi korytarzami, strach i emocje. W głowie pojawiały jej się sceny z Uniwersum Metro (KLIK - Jeżeli ktoś nie czytał, to Anna L. bardzo poleca. Szczególnie Głuchowskiego i Diakova. Doskonałe książki). Skończyło się to lekkim przerażeniem. Na szczęście razem z Anną L. miejsce to zwiedzał Duży i kilku Panów w średnim wieku, którzy tryskali humorem i rzucali zabawne komentarze w stronę przepięknych nóg Pani Magdy (wolontariuszki ogarniającej towarzystwo):
zdjęcie pochodzi stąd: KLIK
Anna L. przypadkiem (bo nieplanowanie) zwiedziła też Mury Obronne i Barbakan. Dowód jest:
A poza tym było piwo w Starym Porcie, kiełbaski z grilla o północy i spacer w deszczu wzdłuż Wisły. Się żyje!!! :D No, może nie do końca, bo zaraz po północy Annę L. ogarnęła senność i na tym skończyło się nocne zwiedzanie Krakowa.
W przyszłym roku w tej imprezie koniecznie uczestniczyć będzie też Potomstwo. Takie postanowienie :D
piątek, 16 maja 2014
czwartek, 15 maja 2014
powrót do naturalności
No może nie do końca do naturalności, bo kolor uzyskany drogą jak najbardziej chemiczną. Ale zbliżony do naturalnego koloru włosów Anny L.
Anna L. nie jest do końca zadowolona. Czuje się staro. Na zdjęciu wygląda oczywiście lepiej niż w rzeczywistości. A w realu:
Anna L. nie jest do końca zadowolona. Czuje się staro. Na zdjęciu wygląda oczywiście lepiej niż w rzeczywistości. A w realu:
środa, 14 maja 2014
Anna L. gotuje z lenistwa - przepis na słone paluchy
Gdy skończy się pieczywo, trzeba udać się do sklepu. Ale Anna L. bardzo nie lubi chodzić do sklepu. Dlatego w domu zawsze powinien być zapas drożdży w proszku i mąki. Serwujemy wtedy rodzinie słone paluchy na kolację :)
Anna L. obiecała przepis. Nie przemyślała jednak owej obietnicy dostatecznie i rzuciła ją dosyć pochopnie. Bo Anna niczego nie robi według przepisu, u niej wszystko jest na oko. Ale może się uda:
Przepis na słone paluchy
(bułki, precle, czy co tam kto ulepi) a la Anna L. - tadam!!!
Jedziemy! Potrzebne nam będą dwie paczki suszonych drożdży lub pół paczki drożdży normalnych (niesuszonych). Z normalnych wychodzą lepsze. Wrzucamy je do małego garnka. Dodajemy:
- łyżeczkę cukru,
- 1/4 szklanki wody,
- mąki tyle, aby po zmieszaniu uzyskać konsystencję ciasta naleśnikowego.
To jest zaczyn. Odstawiamy go w ciepłe miejsce na 15-20 minut - niech się drożdże rozmnażają.
Po tym czasie do większego (dużego) garnka wsypujemy nieco mniej niż 1/2 paczki mąki (40 dag), wlewamy tam zaczyn, dosypujemy 2 łyżeczki soli (UWAGA! będą mocno słone), 1/4 szklanki oliwy z oliwek (może być też zwykły olej, ale np. fajny smak daje olej sezamowy) i dodajemy wody tyle, aby udało się wyrobić ciasto. To jest wersja dla dzieci. W wersji dla dorosłych Anna L. dodaje pokrojone na kawałki czarne oliwki, podsmażoną cebulę oraz nasiona i pestki jakie ma w domu. Osobno, albo naraz. Dodać możemy wszystko, co nam przyjdzie do głowy. Fajnie wychodzą z suszoną żurawiną. Starajmy się jednak, aby dodatki ze sobą grały. ;)
opcja full wypas (oliwki, cebula, słonecznik) - czyli: kto bogatemu zabroni?
Ciasto wyrabiamy, a gdy przestanie się kleić do łapek, formujemy z niego kulkę (możemy ją obsypać mąką, aby było łatwiej):
Następnie strzelamy sobie zdjęcia ciasta z własną skarpetą w tle ;)
Garnek przykrywamy i odstawiamy na godzinę w ciepłe miejsce. W tym czasie ciasto będzie sobie zwiększać dwu- trzykrotnie objętość, a my możemy zająć się czytaniem. Lub siedzeniem na fejsbuniu. Lub czytaniem fejsbunia.
Po godzinie lepimy z ciasta paluchy (około 15 cm długości i 2 cm średnicy). Możemy skręcić palucha i zlepić dwa końce, aby powstał precelek. Albo zawiązać palucha w supeł i będzie bułka. Możemy zrobić cienkie ruloniki i upleść warkocze. Córka zlepia dwa końce i formuje serduszka. Jest to zresztą dobry moment na zaangażowanie dzieci. Fajnie jest potem razem z nimi obserwować, jak kształty się zmieniają, gdy ciasto rośnie.
Blachę wykładamy papierem do pieczenia (lub pergaminem) i układamy na nim nasze paluchy zachowując około 7 cm odstęp między nimi. Gdy zapełnimy całą blaszkę odstawiamy ją na 20 min. w ciepłe miejsce. Mama Anny L. radzi przykryć całość ściereczką, ale Annie L. się nie chce. Nie chce jej się ani iść po czystą ściereczkę do pokoju, ani potem tej ściereczki prać.
Po 20 min., gdy paluchy (bułeczki, precelki) urosną, rozkłócamy całe jajko, tak jak do panierowania schabowych, i tym jajkiem, za pomocą czystego pędzelka, dokładnie je (paluchy) malujemy:
Następnie posypujemy czym dusza zapragnie: kminkiem (bleeeee, Anna L. nie znosi kminku), kryształami soli kamiennej (wtedy do ciasta dajemy mniej soli), słonecznikiem, ostrą papryką w proszku, sezamem, siemieniem lnianym, pestkami z dyni lub startym żółtym serem. Albo nie posypujemy niczym.
Paluchy pieczemy w piekarniku nagrzanym do 180 stopni przez 35 min. bez termoobiegu (ja włączam równocześnie dolne i górne grzanie), a następnie jeszcze 5 min z termoobiegiem, aby się przyrumieniły. Wszystko jednak zależy od piekarnika. Jak zaczną się rumienić wcześniej, można jednego wyjąć i spróbować czy już jest dobry.
Smacznego! Ufff
PS. paluchy są mocno słone, więc w przypadku osób niesolących dużo, ograniczenie ilości soli do jednej łyżeczki nie zaszkodzi. Szczególnie za pierwszym razem.
PS2. Ich zapach zwabia sąsiadów, a rodzina tupta wokół piekarnika. Zazwyczaj znikają zanim zdążą wystygnąć. ;) Ulubiona wersja Anny L. to z dodatkiem oliwy i czarnych oliwek.
poniedziałek, 12 maja 2014
matczyna logika = debilizm?
no bo jak to? Ano tak to:
Jak się skończyło? A tak:
Z pierogami jest tak samo. Córka je z mięsem, Syn ruskie. Więc jak chcesz pierogów, zrób se sam:
... to jest bardzo zdenerwowana samym faktem lepienia, więc przeklina pod nosem. Anna L. zawsze sobie obiecuje, że to był ostatni raz (lepienie pierogów, nie przeklinanie). Kto w dzisiejszych czasach lepi pierogi???
Aby zdenerwowania nie okazywać potomstwu, należy je czymś zająć:
Sielanka, co?
A nie! Po 10 minutach pokłócili się o białą farbę i zaczęli się naparzać! Anna L. ulepiła tyle, co na obiad i wyprowadziła ich na plac zabaw. Resztę kończyła wieczorem :D
Jak się skończyło? A tak:
Z pierogami jest tak samo. Córka je z mięsem, Syn ruskie. Więc jak chcesz pierogów, zrób se sam:
(czerwone coś na Córce to barwy wojenne, nie krew)
A gdy matka lepi...
... to jest bardzo zdenerwowana samym faktem lepienia, więc przeklina pod nosem. Anna L. zawsze sobie obiecuje, że to był ostatni raz (lepienie pierogów, nie przeklinanie). Kto w dzisiejszych czasach lepi pierogi???
Aby zdenerwowania nie okazywać potomstwu, należy je czymś zająć:
Sielanka, co?
A nie! Po 10 minutach pokłócili się o białą farbę i zaczęli się naparzać! Anna L. ulepiła tyle, co na obiad i wyprowadziła ich na plac zabaw. Resztę kończyła wieczorem :D
niedziela, 11 maja 2014
Subskrybuj:
Posty (Atom)








